Saturday, September 24, 2016

JAMAK SOLAT KERANA DIALISIS

Soalan; assalamualaikum ustaz, saya menjalani rawatan dialisis (buah pinggang). Tempoh dialisis memakan masa empat (4) jam. Adakalanya saya akan terlepas waktu magrib. Adakah wajib saya mengqadhakan solat magrib?

Jawapan;

Ya, solat fardhu yang terluput wajib diqadha. Namun dalam kes di atas, saudara boleh menjamakkan solat dengan bertaklid kepada para ulamak yang membenarkan kita menjamakkan solat kerana sakit atau kepayahan, antara mereka;

1. Imam Ahmad, Qadhi Husain (bermazhab Syafi’ie), al-Mutawalli (bermazhab Syafi’ie), ar-Ruyani (bermazhab Syafi’ie), al-Khattabi dan Imam an-Nawawi; mereka berpandangan; “Diharuskan menjamak solat kerana uzur sakit atau kerana keuzuran-keuzuran lain yang seumpamanya”.

2. Imam Ibnu Sirin, Asyhab (bermazhab Malik), Ibnu al-Munzir, al-Qaffal (bermazhab Syafi’ie), asy-Syasyi al-Kabir (bermazhab Syafi’ie) dan Ibnu Syabramah, mereka berpendapat; “Harus menjamakkan solat ketika dalam negeri (yakni tanpa bermusafir) jika ada suatu desakan atau keperluan asalkan tidak dijadikan kebiasaan”.

Mereka berdalilkan hadis dari Ibnu ‘Abbas yang menceritakan; “Rasulullah s.a.w. telah menunaikan solat Zohor dan Asar dengan menjamakkan (kedua-duanya) di Madinah, tanpa sebab ketakutan dan juga tanpa sebab musafir” Dalam riwayat lain; “…tanpa sebab ketakutan dan tanpa sebab hujan”. Ibnu ‘Abbas ditanya; “Kenapakah baginda melakukan demikian?”. Beliau menjawab; “Baginda tidak mahu memberatkan umatnya” (Soheh Muslim; 705/83).

Maka, (memakai pandangan ini) apabila saudara memulakan dialisis selepas asar, bila saja masuk waktu maghrib dan dialisis saudara belum selesai (dijangka selesai bila masuk isyak), saudara boleh berniat dalam hati untuk menganjakkan solat maghrib ke dalam waktu Isyak. Bila dialisis saudara selesai, lakukan kedua-dua solat (maghrib dan isyak) di dalam waktu isyak.

Wallahu a’lam.

Rujukan;

1. Syarah Soheh Muslim, Imam an-Nawawi, 5/221.
2. Al-Mughni, Imam Ibnu Qudamah, 2/176.
2. Dalail al-Ahkam, juz. 1, hlm. 419-420.
3. Kifayatul-Akhyar, hlm. 141-142.

Post a Comment